Home Forum Mijn Verhaal Zorgplicht,wet poortwachter,re-integratiebegeleider mooie woorden voor Scrabble.

Zorgplicht,wet poortwachter,re-integratiebegeleider mooie woorden voor Scrabble.

1reactiesStarted at24 juni 2020 om 05:37

  • Ter
    Bijdrager

    Zorgplicht,wet poortwachter,re-integratiebegeleider mooie woorden voor Scrabble.

    Goedendag

     

     

    Als nieuwe op dit forum zal ik me even voorstellen.

    Ik ben Ter en ben nu sinds 8 okt 2019 ziek.

    Het begon met een burn-out, na bijna 9 maanden alleen maar tegenwerking UWV en acties van oud werkgever (ziek uit dienst half dec 2019)

    Is mijn burn-out veranderd in psychisch problemen. Hier wil ik verder niet in detail op ingaan, alleen dat deze mij niet ten goede komen en me niet siert.

    Ik ben in 2017 een paar maanden thuis geweest i.v.m. een burn-out. Daar is eigenlijk nooit aandacht aan besteedt door mijn werkgever van toen.

    Toen wist ik zelf ook helemaal niets van zorgplicht of re-integratie.

    Bij dat bedrijf weggegaan want na 5 maanden thuis en 0 contact ging het daar toch niet meer werken en ben ergens anders begonnen.

    Omdat ik voorheen vond dat een burn-out maar flauwekul was, ik kon er ook niets mee als iemand vertelde daar last van te hebben.

    Daar ben ik wel op terug gekomen, The hard way.

    Ik heb altijd veel gewerkt met lange dagen.

    Het was zwaar werk, klimmen, tillen, sjouwen, projecten leiden en begeleiden en dagelijks heen en terugrijden tussen de 100 en 500 km per dag.

    In een werk omgeving van niet piepen maar aanpakken.

    Ik kreeg een andere baan en begon steeds vaker te merken dat wat ik voorheen zonder al te veel nadenken deed meer en meer moeite mee ging krijgen.

    Schakelen tussen mijn werk waar ik op dat moment mee bezig was,

    Een vraag over iets anders van het werk en ik weet er geen antwoord te geven nog het logies nadenken daar over.

    Het zweet breekt me uit en kom verstrooid over, een warhoofd 1e klas dat is niet handig tijdens je werk.

    Daardoor lukte het me niet meer om een baan te behouden.

    Maar in 18 maanden toch aan mezelf gewerkt, hulp gezocht en het liep weer lekker.

    Half augustus een nieuwe baan met goede vooruitzichten en een leidinggevende functie in de montage door heel Europa.

    Dat liep lekker tot de drukte begon en er mensen te weinig waren. Dagen van 14 A 16 uur waren er weer.

    Dat waren ook de gewerkte uren en omdat we ook aan een deadline vast zaten meestal maar 45 min pauze op een dag.

    Op een geven moment ben je van klus naar klus en hotel naar hotel aan het gaan en kom je na 13 dagen aaneengesloten werken een keer thuis.

    De planning gaf me maar 1 dag thuis en stond toen weer 12 dagen aaneengesloten ingepland. Ook nog eens ongevraagd 2 weekenden ingepland.

    Dat alles zorgde er voor de er al heel wat cao-regels, Arbo besluiten en wetgeving overtreden waren.

    Die 12 dagen heb ik niet meer gehaald, zelfs de 2 dagen extra die ik geëist had op die ene dag die ik al vrij zou zijn hebben niet geholpen.

    Toen is het gezeik echt begonnen. Mijn werkgever had denk ik ook voor arts geleerd want die zei dat ik niet ziek was en wel aangepast werk kon doen op de zaak.

    Dat was op de 1e dag 2 uur na mijn ziekmelding.

    In de 1e 2 weken zijn er door hem wat acties bij mij aan de voordeur gedaan en dingen naar en over mij geuit die niets van goed werkgeverschap weg hadden.

    Hij bleef maar ongevraagd aan de deur komen terwijl ik gevraagd had dit niet te doen. Bel even of het uitkomt, Ik woon daar niet alleen maar met vrouw en dochter.

    Heb ook een keer niet opengedaan want er was weer niet gebeld of het wel uitkwam.

    Je kan niet bij mij naar binnen kijken maar ik wel naar buiten plus heb ik camera’s bij mijn huis.

    Hij is toen omgelopen om te kijken of mijn poort open was, die zat op slot daarom trok hij zich op aan mijn schutting om eroverheen te kijken of hij mij zag.

    Ook met een vaststelling overeenkomst is hij aan de deur geweest en die moest ik maar tekenen.

    Toen ik vroeg en als ik dat niet doe? Dan zou mijn loon opgeschort worden.

    Ik leef niet van loon tot loon zei ik, pakte het V.S.O. uit zijn handen en heb de deur dicht gedaan.

    Hij heeft waarschijnlijk gedacht dat ik binnen ff ging ondertekenen want na 4 à 5 minuten ging hij pas weg

    Ik was altijd iemand die bij dat soort beschuldigingen en gebeurtenissen er wel voor zorgde dat zoiets niet nogmaals bij die persoon in gedachte kwam om het weer een keer te doen.

    Hier kan ik zelf ook mee in de problemen komen waar ik niet op zit te wachten nu ik een gezinnetje heb.

    Dit heeft wel een impact op me gehad omdat ik er niets aan heb gedaan maar toen dacht ik nog dat hij hier niet mee weg zou komen.

    Ik heb na de 1e week contact gezocht met het UWV en uitleg gegeven over de situatie.

    Ik zou over 2 maanden zou ik toch bij het UWV terecht komen want ik wist al dat mijn contract niet verlengd zou worden.

    Het UWV zei dat ze nog niets konden doen voor me, maar dat ik beter de arbeidsinspectie kon bellen hierover.

    Het CZW (voormalige arbeidsinspectie) heeft wel gekeken maar alleen foei gezegd en dat het eigenlijk maar 12 uur max werken is, tenminste dat vertelde ze mij.

    Stichting naleving CAO heb ik niet eens een reactie van terug gehad.

    Het UWV vindt het vervelend voor me dat dit zo is gelopen maar onderneemt helemaal niets.

    Nu 9 maanden verder en ben nergens gehoord en geholpen worden en mijn situatie is er niet beter op geworden.

    Loslaten is iets wat ik al een tijdje niet meer kan, ondanks dat ik weet dat ik dat eigenlijk wel moet doen.

    Overuren waren niet volledig uitbetaald maar mijn baas zei van wel.

    Omdat ik het zeker wist en ook niet los kon laten heb ik na een aantal nachten (bijna 3 weken) en soms de weg kwijtraken

    Omdat ik het eerst niet kon laten zien welke uren en waar het in zat. Ik moest dat wel weten i.v.m. de % toeslag omdat daar ook verschil in zat, 125% 150% of 200%

    Nu blijkt het dus zo te zijn dat hij zelf een Excel bestandje maakte waar hij niet alle uren op vermelde en bewust weg liet.

    Terwijl we ook een uren registratiesysteem hebben waar ook ander vermeld werd. Daar werd ik opeens geblokt en kon niet meer inloggen.

    Hij wist alleen niet dat ik mijn uren eerder al gedownload had om het na te kijken en naast elkaar te leggen.

    Zelfs mijn rechtsbijstand ging er niet uitgebreid op in toen bleek dat hij na 4 laatste sommaties pas een reactie gaf via een advocaat en nog steeds ontkende.

    Precies op dat moment kwam ik achter de manier hoe hij het had gedaan. DAS had geen zin in kosten omdat het nu via een rechter ging lopen.

    Omdat DAS er gewoon 6 maanden omheen heeft gedraaid en vaak pas na 1 of 2 weken op een mail reageerde.

    Ondertussen de start van de corona en de Lock down met de gevolgen daarvan dat mijn ex werkgever failliet is verklaard.

    Dit is zelf aangevraagd en heeft op een ander bv’tje nog alles in bezit. Want alleen de bussen, personeel en de naam is er nu niet meer.

    Waar ik juist meer hulp en begrip en zeker begeleiding van had verwacht namelijk HET GROTE EN MACHTIGE UWV is een grote domper geworden.

    Dit heeft mijn vertrouwen in alles en iedereen voorgoed weggenomen, ik snap gewoon niet dat die iemand zo behandelen en aan hun lot overlaten.

    Op vragen wordt geen antwoord gegeven, ik heb berichten gestuurd waarin ik om hulp vroeg zeg maar gerust smeekte omdat ik niet meer wist hoe ik nu verder moest.

    Ik heb ook altijd een ruim en soms een riant inkomen gehad voornamelijk omdat ik altijd veel heb overgewerkt.

    Nu ben ik beoordeeld op de 1e 2 weken loon bij mijn nieuwe werkgever. Ik heb toen niet eens 40 uur p.w. gewerkt,

    Dit was zo afgesproken toen om op de zaak een beetje mee te lopen en de gang van zaken daar leerde kennen.

    Mijn dagloon is nu minder als helft van wat het hoort te zijn en dan gaat er nog 30% van af.

    Een inkomen van 20% betaald geen hypotheek of de kosten voor het 1e jaar op het voorgezet onderwijs van mijn dochter straks in augustus.

    Ik zie langzaam alles wat ik heb opgebouwd onder mijn voeten vervagen. Dit heb ik uitvoerig kenbaar gemaakt maar ook wat dit met mij doet.

    Ook dat de problemen waar ik tegen aanloop door het UWV mijn beter worden juist wordt tegen gewerkt en de 2 therapie vormen die ik had gestopt zijn.

    Omdat ik niet verder kom zolang ik keer op keer getriggerd wordt en dan weer niet los kan laten.

    Ik heb zoveel plichten want als ik niet reageer op het UWV krijg ik een sanctie van hen.

    Ik probeer zelf echt van alles om te redden wat er te redden valt. Beter melden want dan wordt mijn dagloon opnieuw berekend en idd het ging een beetje omhoog.

    Alle beetjes helpen alleen jammer dat er een oude WW is herleefd van ondertussen 2 jaar geleden en er een arbeidskorting stopte waardoor ik weer minder inkomen had.

    Dit zag ik 5 weken later pas maar toen had ik me weer ziekgemeld want ik ben allesbehalve beter.

    Ik had toen geen WW meer want kreeg een brief met daarin dat mijn WW per direct stopgezet was.

    Maar ik moest mijn inkomsten door blijven geven en ook kreeg ik geen wekelijkse uitbetaling. Doordat ik mij binnen 4 weken weer ziekgemeld had viel het nog onder dezelfde ziekte.

    Omdat ik niet wist waarom de arbeidskorting zomaar weg was en er maar verrekeningen bleven komen, Op papier € 2800 meer dan mijn inkomen van het UWV.

    Wilde ik dus duidelijkheid over alles ik snapte er niets meer van.

    Na verschillende uitleg over hetzelfde kreeg ik te horen dat die korting eraf was omdat mijn werk situatie veranderd was en dit als een nieuwe ziekte beschouwd werd.

    Ze beleven volhouden dat ik geen gelijk had want ik was langer dan 4 weken beter geweest en ik nog steeds onder de WW viel 13 weken.

    Toen ik zei dat ik binnen de 4 weken was gebleven en geen WW meer had en was stopgezet en dus ook geen WW meer uitbetaling had gehad

    Terwijl ik wel mijn inkomsten moest doorgeven, Dat was allemaal niet waar en ik had geen gelijk. Pas toen ik vroeg welke datum nu mijn einde ziektewet was over 2 jaar.

    En ook dat ik nu gelukkig weer 7 maanden extra had om beter te worden.

    Toen werd het stil met antwoorden op vragen meer verrekeningen volgde op papier de datums op mijn UWV veranderde en

    Stilzwijgend is alles teruggedraaid en stond weer als ziek vanaf 8-10-19 gemeld.

    Ik ben nu aan het afwachten of ik nog via het UWV de onbetaalde uren krijg omdat mijn werkgever failliet is.

    Daar ga ik zelf mijn behandeling van betalen want ik hoop door intern in een kliniek te gaan en een aantal weken.

    Waar ik iedere dag 1 op 1 behandeling krijg en ook lichamelijk erbovenop wordt geholpen.

    Ook een vast ritme is daar van belang. Ik weet dat bewegen goed is en een normaal ritme nodig is alleen thuiskomt het er niet van.

    Ik zou zo graag mijn oude beroep weer willen oppakken, helaas zal dat niet meer haalbaar zijn.

    Daar heb ik me al bij neer gelegd. Mijn doel is om er weer te zijn als vader voor mijn dochter en als echtgenoot van mijn vrouw.

    Ik denk dat dit alles voor hen zwaarder is dan voor mij.

    Ik ben zelf op een punt dat ik doe wat ik wil en als ik er geen zin in heb of vind het niks dan doe ik het ook niet.

    Wat iemand over mij denkt boeit me niet meer. Ik laat het nu makkelijker klinken dan het is want het is ook heel dubbel namelijk.

    Want wat ik wil doe ik juist ook weer niet want ik stel alles uit of ik heb er geen zin in.

    Want een ander van me denkt boeit me niet maar je moet het ook niet tegen me zeggen, daar hou ik niet van en pik het ook niet.

    Het lontje is heel kort namelijk. Slapen alleen met slaappillen en de 16 kilo zwaarder doen me ook geen goed.

     

     

    Een lang verhaal wat ongetwijfeld delen heeft waar ik in 1x overga over iets anders.

    Dit is 1 van de dingen waar ik nu last van heb, en op het moment van schrijven tussendoor na lees echt niet zie.

    Een dag later na geslapen te hebben het juist heel duidelijk zie en soms zelf niet eens kan volgen.

    Maar ik heb het wel weer even van me af kunnen schrijven waar ik toch ook wel een stukje voldoening uit haal.

    Klinkt misschien raar omdat ik er ook emoties en gedachte door ophaal.

     

     

    PS. ook bedankt voor de dingen die ik hier al gelezen heb en heel herkenbaar zijn.

    Groeten Ter

1 reactie aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Auteur
    Reacties
  • Annemarie
    Bijdrager

    Beste Ter,

    Wat een heftig verhaal, ik ben er stil van.

    Sommige stukken in je verhaal zijn voor mij heel herkenbaar.  Afgelopen jaar ben ik er achter gekomen dat het gebeuren met mijn ex werkgever ed. traumatisch is geweest en worstel er zo nu en dan nog steeds mee.

    Ik hoop dat het voor jou en je gezin goed komt en dat je de tijd, ruimte neemt om te herstellen.

    Ik wens je veel sterkte hiermee.

    Hartelijke groet,

    Annemarie

     

     

     

1 reactie aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.