Home Forum Mijn Verhaal Mijn verhaal…overspannen…

Mijn verhaal…overspannen…

9reacties Started at 1 maart 2019 om 09:58

  • Eefje
    Bijdrager

    Mijn verhaal…overspannen…

    Hoi allemaal

    Na lang wikken en wegen wil ik toch graag mijn verhaal kwijt, ook in de hoop wat steun te vinden en misschien lucht het ook wel op.
    Het is nu 7 wkn geleden dat ik, voor mijn gevoel, uit het niets een soort van paniekaanval kreeg. Ik stond een broodje te smeren voor mijn dochter en ik werd niet “goed”. Zweten, hartkloppingen, duizelig, oorsuizen en angst. Wat was ik bang, ik dacht echt dat ik dood ging, wat een angst. ‘s middags kon ik terecht bij de huisarts. Die nam mij gelukkig erg serieus en ik mocht de volgende dag naar het ziekenhuis voor een hartfilmpje en bloedonderzoek. Ook had hij het erover dat hij dacht dat mijn zenuwstelsel ontregeld is.
    Volgende dag naar het ziekenhuis en een dag later kreeg ik het bericht dat ze iets hadden gezien op het hartfilmpje, nou daar was de paniek…huilen, angst, hartkloppingen. Nog een keer gebeld naar de huisarts toen ik wat rustiger was en hij toen uitgelegd wat ze hadden gezien (AV blok eerstegraads) maar daar kan ik geen symptomen van hebben. Dus een toevalstreffer? Ik werd wel doorgestuurd naar de Cardioloog en die wilde mij wel door de molen halen voor de zekerheid. Ondertussen gierde de hele dag de zenuwen door mijn lijf, kreeg geen hap door mijn keel, hartkloppingen, duizelig, angst en ga zo maar door. Ik dacht echt dat ik gek werd. Elke dag was ik aan het zoeken wat ik had… Overspannen, burn out of toch mijn hart? Pffff… Dit ging zo’n drie weken door. Ondertussen wel gestart met ademhalings en ontspanningstherapie, dat geeft wel wat rust. Ook van de huisarts oxazepam gekregen voor de momenten dat ik het niet trek, nou dat was in het begin best vaak 😉 maar meer dan 20 mg per dag wilde ik niet. Meestel nam ik twee of drie keer en halve.
    Op 8 februari had ik alle onderzoeken, echo, inspanningstest en holterkastje voor 24 uur. Maar pas de 25ste uitslagen. Gelukkig vertelde de mevrouw van de fietstest wel al een heleboel en dat gaf me wel wat rust. ‘s avonds natuurlijk gesloopt….
    Inmiddels heb ik alle uitslagen gehad en gelukkig was alles goed. Nu dacht ik dat dat me rust zou geven, maar nog niet echt. Ik heb ook positieve dagen waar ik weinig zenuwen heb en af en toe kan genieten en wat rustiger in mijn hoofd ben. Maar er zijn ook dagen achter elkaar dat ik weer erg nerveus ben, angstig en dan weer ga zoeken wat ik heb. De huisarts denkt overspannen, maar dat is aan de psycholoog om dat te bepalen. Daar sta ik ingeschreven, maar hebben een wachttijd. Ondertussen ga ik wel naar de praktijkondersteuner en zei zegt ook dat het typisch klachten zijn van overspannenheid…. Iedereen zegt het komt goed, alleen heeft het veel tijd nodig. Maar waarom geloof ik daar nou niet in? Ik wil het zo ontzettend graag geloven, maar die slechte dagen zijn zo zwaar 🙁
    Sorry voor het lange en misschien onsamenhangende verhaal…. Ik hoop dat iemand zich hierin kan herkennen, ook al gun ik dit uiteraard niemand….

    (2 waarderingen)
    John
9 reacties aan het bekijken - 1 tot 9 (van in totaal 9)
  • Auteur
    Reacties
  • Eefje
    Bijdrager

    Nog even een aanvulling….ik merk dat ik alweer wat dingen vergeten was….
    Elke ochtend heb ik dus een nerveus gevoel in mijn lijf, dit begint zo rond 5 uur. Soms is het goed te doen en soms giert het door mijn lijf. Daarnaast elke ochtend kuitkramp en stijve spieren en snel naar de wc 😉  Overdag blijft die spierspanning in mijn nek, schouders en kaken. Ook dit is soms de ene dag heftiger dan de andere. Het piekeren is bijna de hele dag door, al merk ik dat ik op een goede dag wel minder pieker en meer vertrouwen heb. De hartkloppingen zijn er ook nog steeds, al schommelt dat ook ontzettend. Bijna elke dag heb ik wel een huilbui en vaak vraag ik me echt af of het ooit goedkomt, ik vind het erg moeilijk om op mezelf te vertrouwen omdat ik zo onzeker ben.
    Ik probeer dagelijks een half uur te wandelen. Daarnaast zorg ik overdag voor mijn zoontje van vijf maanden, mijn vriend is er gelukkig altijd ‘s avonds en helpt me super goed. Ook mijn moeder helpt waar ze kan. Ik heb twee keer per week ontspanningstherapie en 1 keer per week ga ik naar de praktijkondersteuner. Elke dag schrijf ik mijn dag op, zodat ik terug kan lezen hoe het gaat.
    Elk dingetje wat normaal gesproken gewoon kan en lukt, maak ik me nu druk over en daar maakt mijn lijf dan weer een heel ding van. Met alle klachten weer tot gevolg. Afgelopen week heb ik denk ik ook teveel gedaan qua afspraken, winkels. Daardoor denk ik dat ik nu weer in de put zit. Maar ik weet niks zeker en dat maakt me gek… Vooral de vragen komt het goed? Wat heb ik?
    Iemand herkenning?

    JohnEDJohn
    Moderator

    Beste Eefje,
    allereerst welkom hier op het forum en dank voor het delen van je verhaal.
    Ik hoop dat er hier lotgenoten zijn die je verhaal herkennen en op je post gaan reageren.
    Verder hoop ik van harte dat je voor jezelf wat rust kan vinden in de situatie.
    Mijn tip is luister goed naar je lichaam en probeer daar je activiteiten op een dag op af te stemmen, misschien even wat minder inplannen en wat meer rust pakken. Daar is niets mis mee!

    Mocht je nog vragen hebben stel ze hier gerust, we zullen trachten je zo goed mogelijk antwoord te geven.
    Voor nu heel veel sterkte!
    Vriendelijke groet,
    John

    InekeW
    Bijdrager

    Beste Eefje,

    Ik lees uit je verhaal dat je omdat je de psycholoog nog niet hebt gezien, nog geen duidelijkheid hebt over je “diagnose” terwijl de symptonen wijzen naar overspannenheid. Lastig hoor, want ook zit je nu te wachten op behandeling, terwijl het leven/gezin doorkabbeld!!

    Je bent zelf al goed bezig met hulp thuis en ontspanningstherapie!!

    Ik vind het lastig je te zeggen, maar deze dingen hebben tijd en rust nodig!! Jouw lichaam trapt op de rem om een of andere reden, je hebt rock bottom bereikt en the only way is up. Maar op een andere manier dan dat je het deed. Je zit nu even vast in de stress en spanningsreactie van je lichaam….

    Eerst weer wat energie opbouwen door rust te nemen, je signalen te leren kennen, je dag op je energie aan te passen. Onstressen. Ontspannen.

    Rustig aan met prikkels om je heen. Maar dit zijn dus ws de dingen waar je met je psycholoog aan ga werken….

    Natuurlijk heel lief dat iedereen zegt dat het goed komt, maar omdat je nog niet op jouw weg kunt, zie je dat nog even niet! Je leeft nu ook even in het hier-en-nu, een dag tegelijk, en goede/slechte dagen door elkaar!!

    Ik hoop dat de wachtlijst snel oplost, misschien kun je wat leesmateriaal opzoeken over burn-out, om te kijken of je jezelf erin herkent met ws goede tips alvast!! Sterkte!!

     

    Eefje
    Bijdrager

    Bedankt voor de reacties.
    Het is soms zo moeilijk…vorige week waarschijnlijk echt teveel gedaan en teveel spanning in mijn lijf. Dat resulteerde weer in duizelingen en dan schiet ik gelijk in paniekstand en dan neemt de angststem weer de overhand. Het schijnt er allemaal bij te horen, maar het is soms dan zo moeilijk om positief te blijven. Ik denk op die momenten echt, oh jee ik ben weer terug bij af. Terwijl ik het redelijk goed kan opvangen door rustig te blijven ademen, maar de angst neemt dan de overhand en dan kan ik alleen maar huilen en bang zijn dat het nooit meer goedkomt.
    Nu gelukkig weer drie redelijke dagen, wel wat nervositeit en hartkloppingen, maar het is hanteerbaar. Als ik terug kijk naar vier a vijf weken geleden gaat het ook echt wel ietsje beter. Maar die angstgedachtes dat het nooit meer goedkomt e.d. zijn echt vreselijk…dan denk ik weer dat het geen overspannenheid is, maar een vreselijke ziekte…etc etc…
    Ik wilde ook echt veels te snel beter worden en zeker weten dat het goedkomt. Ik begin wel iets meer te geloven dat het goedkomt en ik denk nu ook in maanden ipv weken 😉 babystapjes…..

    Eefje
    Bijdrager

    Hoort dit erbij?
    Gisteravond ging ik in bed liggen en ik kreeg een soort tintelend gevoel op mijn hoofdhuid. Daarna begon ik erg te zweten en voelde ik me benauwd (hyperventilatie?) Ik was ook gelijk heel bang…
    Toen werd ik ”s nachts weer wakker en weer zweetaanvallen en angst voor een enge ziekte. Ook erg trillerig in mijn lijf. Ik ben dan zo bang dat het iets anders is dan overspannenheid
    Ik voelde me best oké de afgelopen dagen en dan nu dit weer… Ik ben wel ongesteld, weet niet of dat invloed heeft?  De zenuwen gieren ook weer door mijn lijf 🙁

    InekeW
    Bijdrager

    Misschien melden bij je huisarts, om je gerust te stellen? Kan hij je bloeddruk meten etc? Als je je zorgen maakt wordt je paniek groter, misschien kan hij je helpen daarbij?

    Eefje
    Bijdrager

    Vanmorgen inderdaad gebeld, maar volgens hun hoort het er allemaal bij… En dat lees ik ook natuurlijk overal wel terug, maar voor mijn gevoel word ik gek en kan ik weer vanaf 0 beginnen 🙁 Nu ook weer aan de oxazepam, maar ik heb niet het idee dat het echt helpt en dat deed het eerst wel… Dan ga ik daar weer over piekeren 😉 Heftige tijd dit…

    Bonzoo
    Bijdrager

    Eén ding wat ik al snel heb geleerd is dat het meestel voorkomt bij personen die alles eruit willen halen. Alleen kan onze geest en lichaam dat niet aan. (Persoonlijk) mensen die zich niet zo snel druk maken of perfectionistisch zijn zullen misschien minder snel last krijgen van zulke klachten. Zie het ook als een compliment. Je hebt genoeg gedaan! Het is nu tijd voor jezelf. Op weg naar een betere versie van jezelf!

    Misschien heb je wat aan dit compliment. Mij deed het omzettend goed.

    GillyoegstgeestGillyoegstgeest
    Bijdrager

    Sinds 5 januari op de voetbal een paniekaanval gehad, ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. Sindsdien ook overspannen geraakt, met daar bij een luchtweginfectie die nog steeds helemaal weg is. Ook aan de oxazepam, eerst 1 a 1,5 per dag. Toen na de tweede paniekaanval opgelopen tot 3 per dag. Toen heb ik dit teruggebracht naar twee kwartjes. Leek een stuk beter te gaan, maar toen weer een slijmaanval/ paniekaanval en even een terugval. Kut natuurlijk, maar ik heb vandaag weer een klein stukje gejogd. 30 minuten. Stapje voor stapje, ik wil altijd te snel terugkomen, te hoge verwachtingen, je moet het accepteren. Boodschappen doe ik s ochtends, tegen die drukte kan ik nog niet. Maar ik ga gewoon wel natuurlijk. Dapper zijn komt goed, maar het heeft tijd nodig. Groet gilbert

9 reacties aan het bekijken - 1 tot 9 (van in totaal 9)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.