Home Forum Mijn Verhaal Burn out.

  • Jokesteen
    Bijdrager

    Burn out.

    Hallo.

    Heeft iemand ook ervaring met een burn out?

    Ik zit nu bijna 3 maanden thuis.en ik heb steun van een pschygoloog. Maar vind het niet opschieten.

    Waarom duurt het zolang dat ik weer een normaal leven heb?zonder paniekaanvallen of hyperventilatie.

    Het word alleen maar erger.En voel me er doodongelukkig onder.Ik kan niet meer tegen drukte.Of tegen onverwachte dingen.

    Dan krijg ik het benauwd op de borst.En krijg ik weer vreselijke paniekaanvallen.

    Groet Joke

    (1 waardering)
6 reacties aan het bekijken - 1 tot 6 (van in totaal 6)
  • Auteur
    Reacties

  • Lusi
    Bijdrager

    Beste Joke,

    Hoe stom het klinkt je moet bedoeld hebben. Hee is heel naar voor jou wat je nu doormaakt maar geloof me hoe meer jij je haast hoe erger het wordt. Zoek één rustgevende hobby waar jij je echt ontspannen voelt. Ik zelf had ook voor alles haast maar geloof me het heeft zich niet getoond.

    Ik wil je niet laten schrikken maar goede kennis van mij zit nu voor het tweede keer met burnout thuis. Juist omdat ze de eerste keer alles snel snel wou doen. Kijk of je een somatische fysiotherapeut kan bij jou in de buurt vinden en mag jij van je verzekering. Het helpt echt. Met paniekaanvallen zeg ik uit ervaring ademhaling oefeningen zijn heel belangrijk. Ee en oefening die het hier en nu, je probeert focussen op je omgeving ja je ziet, hoort of ruikt mag ook voelen. Hard op noemen. Zo doe je focus op andere dingen. Bij mij werkt het best goed.

    Hou de moed hoe moeilijk het ook is . Ik wens je heel veel sterkte zet hem op


    Jokesteen
    Bijdrager

    Dankje voor je reactie.

    Ik doe de ademtechnieken al.

    Maar dat helpt helaas nietaltijd.Ik heb ook last van hartritmestoornis..Maar de cardioloog zegt dat er niks met mijn hart is.Dat mijn lichaam op is.Een paar keer achter elkaar met een ambulance weggebracht naar het ziekenhuis.Maar die zeggen ook dat mijn lichaam op is.Ik vind dit zo erg.Dit ben ik niet.Ik was altijd een sterke alleenstaande hardwerkende moeder.van 6 kinderen.En nu ben ik een angstige paniekerige vrouw.


    Lusi
    Bijdrager

    Beste Joke

    Ik begrijp je echt heel goed. Ik was ook altijd zeer beweeglijk en druk met alles. Moeder van 2 kids werken huishouden, zelf buitenkant van onze huis verven alles kon. Ik had energie voor 10 zat geen rem. Tot 2012 toen was het op. Niets kon 22 uur van de 24 slapen. Moo van naar wc te gaan. Ik zeg eerlijk dat ik andere problematiek heb dan jij maar toch heb ik mijn lesje geleerd. Een dan probeer je alles op alles zetten om weer te gaan werken ezv. Het ging alleen niet. Volgens mij leidinggevende kruip ik in mijn schulp……

    Een nu zit ik al die jaren thuis, nogmaals ik had andere problematiek:CVS, fibromyalgie,ptss,ttinitu, heup (trochante major) en zo voort. Maar ik weet zeker dat de eerste jaar ook burnout bij zat. Als ik aan werk dacht kreeg ik paniekaanvallen, ik was bang, huilerig gevoelig voor alles drukte maakte me gek. (Best lastig als je in de bedrijfs kantine werkt in geen drukte te hebben). Ik weet echt wat je voelt. Ik heb toen niet toe gegeven omdat ik bang was. Nu zou ik anders doen. Ik ben pas 39 kan heel weinig. Elke middag niet ik 2 uur naar bed. Ezv. Ik hoop dat jij je rust vindt. Ik weet niet of je een goed vriendin hebt om erover te praten. Of een soort dagboek bij houden. Mij hadden ze gezegd kijk niet wat je kon, maar kijk wat het nu lukt. Anders word ik gek.

    Nogmaals heel veel sterkte en succes met alles. Ik hoop echt dat het alles goed komt alleen kost het tijd die wij niet altijd willen voor geven 🍀🍀🍀🍀🍀

    Groetjes Lusi


    ABC
    Bijdrager

    Dag Joke,

    Voor mij betekent ziek zijn dat ik mijn grenzen (leer te) accepteer. De ziekte accepteren betekent voor mij erkennen dat ik andere grenzen heb dan voor mijn ziekte. Pas als ik mijn grenzen ervaar en erken kan ik ervoor zorgen dat ik niet over mijn grenzen ga en kan ik werken aan herstel. Als ik iedere keer over mijn grenzen heen ga (te veel doe) gaat het slechter met mij. Het is verdrietig om zelf te constateren dat er verlies aan mogelijkheden is en de kunst is om het verdriet ruimte te geven. Zonder het verdriet toe te staan, lukt het mij niet om eraan toe te geven dat ik minder kan en ga ik iedere keer weer over mijn grenzen heen met als gevolg weer slechter functioneren ofwel ik zet mezelf in een vicieuze cirkel. Voor mij is het tegenovergestelde van verdriet woede en bij woede blijf ik alsmaar proberen om meer te doen dan mogelijk is (over mijn grenzen heen gaan). Wat herstel voor een ieder inhoudt is per persoon en in combinatie met de ziekte verschillend. Is het makkelijk, nee het is niet makkelijk.

    Mogelijk helpt het weergeven van hoe ik met mijn ziekte omga u wat verder daar ik lees hoe goed u uzelf kan omschrijven als de persoon voor de burnout en na de burn-out.

    Mvg ABC

    Maaike KuipersCM
    Maaike Kuipers
    Sleutelbeheerder

    Beste Joke,

    Je zou je vraag ook (nogmaals) kunnen stellen tijdens de online koffietafel op donderdagavond 13 december om 20.00 uur. Twee ervaringsdeskundigen, Rinus en Mariska vertellen dan over hun ervaringen met een arbeidsbeperking door ziekte. Via een live video vertellen ze je wat ze hebben geleerd van gesprekken met UWV, de bedrijfsarts en hun werkgever.

    Aanmelden kan op https://samenveerkrachtig.nl/events/webinar-koffietafel/.

    Groet,

    Maaike Kuipers, Community manager Samen Veerkrachtig

    • Deze reactie is gewijzigd 4 dagen, 12 uur geleden door John John.

    Bien
    Bijdrager

    Hi Joke,

    ik zit ook sindsds een maand of 3 thuis met een Burn Out. Ik weet nog dat ik schrok van de diagnose en dat mijn doel was: zo snel mogelijk herstellen, weer terug de werkvloer op.

    Ik had redelijk snel door dat ik dat doel niet niet binnen no time gerealiseerd zou hebben. Ik had (en heb nog steeds) geen energie. Een ritje naar de supermarkt koste me zoveel dat ik de rest van de dag niet eens meer in staat was de stofzuiger te hanteren.

    Wat een tegenvaller, ik die altijd gas gaf en doorging, kon nu maar hooguit 2 activiteiten op een dag doen.

    Inmiddels heb ik geaccepteerd dat het is zoals het is, ik heb erg weinig energie en zal hier nog even mee bezig zijn. Maar dan nog is het soms een strijd hoor. De ene dag kan ik net iets meer dan de andere en dat valt dan weer tegen en zo is het cirkeltje rond:-)

    ik kan je geen tips geven, ik zit er zelf midden in, ik wil je gewoon heel veel sterkte en succes wensen, het zal echt beter worden dat geloof ik echt!

    • Deze reactie is gewijzigd 1 week, 2 dagen geleden door  Bien.
6 reacties aan het bekijken - 1 tot 6 (van in totaal 6)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.